Leerlingen Brussel koken elke vrijdag voor de salesianen

Bij aankomst in de school hangt de geur van warme soep al in de gang. In de keuken tikken messen ritmisch op de snijplanken, een oven gaat open en een wolk warmte rolt naar buiten. Iemand veegt geconcentreerd de rand van een bord schoon, terwijl andere leerlingen kriskras door de ruimte lopen. Wanneer ik naar leerkracht Wim vraag, kijkt de 19-jarige Wiktoria even op. “Chef”, roept ze. Oh, ‘Chef Wim’ dus. (lees verder onder foto)

Het is intussen een gewoonte geworden: iedere vrijdagmiddag kunnen de salesianen van de gemeenschap genieten van een heerlijk driegangenmenu, gemaakt door de leerlingen van de school. “Dit initiatief kwam er eigenlijk uit praktische overwegingen”, verduidelijkt leerkracht – ik bedoel chef – Wim Vanhees, die intussen aan zijn vijfde schooljaar bezig is. “Op onze campus vind je een school, een internaat, maar dus ook salesianen. Vier van de vijf dagen wordt er door de keukenmedewerkers van het internaat voor hen gekookt, maar op vrijdag zijn die er niet. Daar begint ons verhaal…”

Het verhaal van leerlingen zoals Wiktoria, een goedlachse Poolse die intussen in haar zesde en laatste jaar ‘restaurant en keuken’ zit. “Wij volgen een duaal leertraject”, legt ze uit. “Dat betekent dat wij de eerste drie dagen van de week gaan werken en vervolgens twee dagen naar school komen. Op donderdag volgen we vooral algemene vakken, op vrijdag staan we in de keuken om te koken voor ‘de paters’ en voor de leerkrachten die naar het restaurant komen.” (lees verder onder foto)

U leest het goed: niet alleen de salesianen, maar ook leerkrachten kunnen aanschuiven. “Een aantal weken op voorhand stel ik een menu samen dat ik verspreid via Smart-School”, vertelt Wim. “Op die manier kunnen leerkrachten zich inschrijven om ook eens in ons leerrestaurant te komen eten. We hebben een vaste ‘harde kern’ die vaak komt, maar evenzeer collega’s die sporadisch langskomen. Volledig volzet kunnen hier ongeveer twintig personen plaatsnemen. Dat is als je de salesianen niet meerekent, want zij hebben iets verder een aparte eetruimte.” Koken voor je leerkracht, het lijkt me best stressvol. “Dat valt best mee”, lacht Wiktoria. “In het algemeen vind ik het hier qua omgang met de klanten iets fijner en makkelijker dan op de professionele werkvloer. Hier ken je de meeste mensen, dat is elders niet zo. Bovendien wordt het hier eerder weggelachen als je een foutje maakt. De leerkrachten gaan zich niet snel boos maken, ze zijn erg vergevingsgezind.” (lees verder onder foto)

Maar de meest dankbare klanten? Dat zijn de salesianen. ‘De paters’, zoals Wiktoria ze noemt. “Over een band spreken is misschien wat te veel van het goede, maar we kennen hen intussen vrij goed”, glimlacht Wiktoria. “Ze weten wie we zijn en kennen zelfs onze namen. Ze zijn ook altijd vriendelijk en ontzettend dankbaar. Koken voor zo’n publiek is natuurlijk fijn. Dat zorgt voor minder stress. Een van de salesianen komt ook regelmatig de keuken binnen: ‘we zijn er weer klaar voor’, zegt hij dan. ‘Wij ook’, roepen we vrolijk terug. (lacht) Ik vind het echt superlief dat ze hun dankbaarheid zo uitdrukkelijk tonen. Dat doet wel iets.”

Wat begon als een praktische oplossing, groeide intussen uit tot een vaste en warme traditie. Eentje waartoe de salesianen graag hun steentje bijdragen. “Ze betalen ook voor de maaltijden”, verklapt Wim. “Dat helpt ons om de opleiding betaalbaar te houden. Op die manier kunnen we de inschrijvingskosten voor de leerlingen drukken. Zo is dit project een win-win voor iedereen. Voor de leerlingen is dit een prima leerschool en de salesianen krijgen elke vrijdag een lekkere maaltijd voorgeschoteld. Ideaal zo!”